Waarom liefde soms niet genoeg is: hoe familiesystemen je relatie beïnvloeden

Als twee mensen elkaar ontmoeten, ontmoeten ook twee familiesystemen elkaar. Je neemt meer mee dan je denkt: patronen, overtuigingen, manieren van hechten en manieren van overleven. Veel relatieproblemen ontstaan niet door gebrek aan liefde, maar doordat deze systemen botsen zonder dat iemand doorheeft wat er eigenlijk gebeurt.

De moeder van mijn kinderen en ik kwamen uit twee totaal verschillende achtergronden. Ik groeide op in een stabiel gezin waar liefde en structuur normaal waren. Zij moest al op jonge leeftijd veel zelf doen omdat haar vader uit beeld was en haar moeder hard werkte. Twee werelden, twee manieren van kijken, twee verschillende fundamenten.

Jarenlang zagen we dit verschil niet. Ik dacht dat ik vanuit liefde kon laten zien hoe een warm gezin eruit moest zien, maar zonder dat ik het doorhad, zette ik mezelf daarmee boven haar. Alsof mijn manier de juiste was. En precies daar verlies je elkaar. Wanneer je boven de ander gaat staan, verdwijnt de gelijkwaardigheid en raak je uit verbinding. Dan blijft er geen echte liefdesrelatie over, maar een praktische samenwerking waarin de diepgang langzaam verdwijnt.

Door familieopstellingen ontdekte ik waar dit patroon bij mij begon en waarom ik het meenam mijn relatie in. Het gaf rust, maar vooral inzicht: het gaat nooit alleen om jou en nooit alleen om de ander. Het gaat om het gezamenlijke veld waarin twee systemen elkaar ontmoeten. Dat besef maakte veel zachter.

In mijn huidige relatie kwam daar nog iets bij. Mijn vriendin zei op een gegeven moment: het is vreemd, jij verwacht openheid van anderen, maar zelf laat je vaak niet zien wat er in je omgaat. Niet omdat je iets wilt verbergen, maar omdat je ooit hebt geleerd om gewoon door te gaan. Om sterk te blijven. Om te blijven staan, ook als er niemand was om op terug te vallen.

Dat werkt jarenlang. Totdat je merkt dat het voelt alsof je een bal onder water drukt. Hoe harder je duwt, hoe meer spanning er komt. Je denkt dat het gevaarlijk is om die bal los te laten, omdat hij misschien alles overspoelt. Dat je geen richting meer hebt als je toelaat wat je voelt. Dat het je omver kan trekken.

Maar het tegenovergestelde gebeurt. Als je toestaat wat je lang hebt vastgehouden, komt er ruimte vrij. Je valt niet om, je verliest niet je richting. Wat verdwijnt is vooral de spanning van het onderdrukken. Wat ontstaat, is helderheid. Verbinding. Rust. Veel mensen houden hun hele leven dingen verborgen omdat ze bang zijn voor dat moment. En dat is zonde, want precies daar begint vaak echte beweging.

Ik zie nu hoe deze patronen niet alleen relaties raken, maar ook vriendschappen, werk en dagelijkse situaties. Overal waar je merkt dat je overtuigt, trekt, duwt of vasthoudt, ligt vaak een oud systeem onder dat gezien wil worden.

Als je jezelf hierin herkent, weet dan dat dit geen karakterfout is, maar een systemische beweging. En die kun je onderzoeken. Een familieopstelling maakt zichtbaar waar het begonnen is, wat je draagt dat niet van jou is en wat je mag teruggeven. Dat kan online, één-op-één vanuit je eigen huis, in onze praktijkruimte aan het Arsenaal 17A in Den Helder, of tijdens een opstellingsdag.

Inzicht brengt rust. Rust brengt ruimte. En ruimte brengt verbinding terug, zowel met jezelf als met de mensen die belangrijk voor je zijn.