Over pijn, conditionering en de kracht van een onverwachte vraag

Afgelopen weekend had ik weer eens een avond met vrienden. Een echte mannenavond: biertje / wijntje erbij, wat grappen, simpele gesprekken. De sfeer waarin je normaal niet in de buurt komt van diepe thema’s.

Maar ergens halverwege kwam ineens die vraag:

“Waarom zouden wij eigenlijk naar NT Coaching moeten gaan?”

Dat vond ik misschien wel het mooiste moment van de avond. Want het gebeurt niet vaak dat mannen onderling zulke deuren openzetten. Meestal blijf je hangen in luchtigheid, sport, werk en weer een rondje. En toch gebeurde het daar.

Alleen werkte mijn lijf die avond niet mee. De pijn zat er nog steeds en ik voelde mijn woorden stroever worden. Alsof mijn hoofd en mijn mond geen team waren. En omdat ik me zo stond te verzetten tegen die pijn, viel zelfs dat ene drankje zwaarder dan normaal. Niet omdat ik veel dronk, maar omdat mijn lijf op dat moment simpelweg overvraagd was.

Daar merkte ik weer zo’n oud patroon bij mezelf: de neiging om alles perfect te willen verwoorden. Alsof het meteen volledig, helder en professioneel moest zijn. Alsof ik in dat ene moment moest laten zien wat NT Coaching waard is. Maar eerlijk? Dat perfectionisme kwam niet door de vraag. De vraag was mooi, oprecht en eerlijk. Wat er misging zat in mij.

Ik heb nog steeds die oude conditionering in me: dat je als man sterk moet zijn, dat je dóór moet zetten, dat je het moet kunnen dragen, dat je alle ballen hoog moet houden en dat je jezelf niet mag laten zien op het moment dat je eigenlijk al overvraagd bent. En omdat mijn lijf die avond overvraagd was, struikelde ik over mijn eigen woorden. Niet omdat ik iets moest verdedigen, maar omdat er simpelweg minder ruimte was van binnen om helder te formuleren.

Achteraf dacht ik dat ik dit gewoon had kunnen benoemen. Zoiets als: “Wat een mooie vraag. Alleen loopt mijn hoofd even achter mijn lijf aan. Laten we dit op een rustiger moment verder oppakken.” Dat was genoeg geweest. Maar ik schoot in die oude reflex: het moet goed, het moet volledig, het moet kloppen.

Wat ik het mooiste vond aan die avond zat niet in hoe diep het werd, maar in het feit dat die vraag gesteld werd op een plek waar ik dat niet had verwacht. Tussen alle luchtige, grappige en ontspannen gesprekken door ontstond er ineens ruimte voor iets anders. Dat vond ik mooi. Het liet me zien dat er in mannenvriendschappen echt beweging zit. Dat we niet alleen maar hoeven te blijven hangen in humor of stoerheid, maar dat er ook plek is voor nieuwsgierigheid, openheid en gesprekken die ertoe doen. Voor mij voelde het als een teken dat mannen wél veranderen en dat die ruimte gewoon kan ontstaan, zelfs op avonden waarvan je dat nooit zou verwachten.

Door het systemisch werk en alle opstellingen die ik de afgelopen jaren heb gedaan, herken ik mijn eigen patronen inmiddels veel sneller. Eén opstelling kan al ruimte geven, lucht, ontspanning en inzicht. Het haalt de strijd uit je lijf. En als die strijd wegvalt, wordt alles lichter.

Voor mannen die dit herkennen

Herken je dit? Die innerlijke druk? Die oude stem die zegt dat jij de sterke moet zijn? Dat je doorgaat, zelfs als je lichaam al laat merken dat je overvraagd bent? Dan is het misschien tijd om eens te onderzoeken wat systemisch werk voor jou kan betekenen. Niet zweverig, niet zwaar, gewoon eerlijk, helder en praktisch.

Je hoeft het niet alleen te dragen. Je bent welkom bij NT Coaching. Stuur gerust een bericht als je vragen hebt of wilt kijken wat we voor je kunnen betekenen