Opa zijn

Door Niels ten Velden | NT Coaching  Oktober 2025

 

Soms sta ik er zelf van te kijken. Drie kleinkinderen, en pas 54 jaar oud. Het klinkt jong, en dat is het misschien ook. Maar tegelijkertijd voelt het als een rijkdom die precies op het juiste moment in mijn leven is gekomen.
Niet meer midden in de haast van carrière, opvoeding of alles wat ‘moet’. Maar juist in een fase waarin er meer ruimte is. Meer rust. En vooral: meer aandacht.

 

Op de dagen dat ik opa ben, is er niets anders wat hoeft. Geen to-do-lijst, geen haast, geen klok die doortikt. Alleen de tijd zoals hij bedoeld is — gevuld met lachen, ontdekken en gewoon er zijn.

Het mooie van opa zijn op deze leeftijd, is dat je de kring van het leven zo duidelijk ziet. In de gezichten, in de blikken, in de manier waarop ze spelen of reageren. Soms zie ik iets van mezelf terug. Soms herken ik iets van hun vader of moeder, mijn eigen kind. En soms zelfs iets van mijn ouders of grootouders — alsof het leven zich zachtjes herhaalt in nieuwe vormen.
Het is wonderlijk hoe zichtbaar familiesystemen worden als je naar die kleintjes kijkt. Dezelfde blik, dezelfde gevoeligheid, dezelfde manier van even wegkijken als iets spannend wordt. En dan denk ik: daar is het weer… het patroon dat generaties lang meeloopt.

 

En dan is er nog een andere vorm van rijkdom.
De bijzondere band met Jairo, de 17-jarige zoon van Tamara.
Een jonge gast vol leven, humor en eigenheid.
Het is bijzonder om hem te zien groeien, zijn weg te vinden en het leven te ontdekken op zijn manier.
Hij brengt een energie die sprankelt en herinnert me eraan hoe mooi het is als iemand de wereld nog onbevangen tegemoet treedt.
Het voelt als een geschenk om daar van dichtbij getuige van te mogen zijn — zonder te hoeven sturen, gewoon aanwezig te zijn.

 

Natuurlijk, als ouder wil je je kinderen beschermen. En als opa voel je soms nog sterker dat verlangen: om ze te behoeden voor de fouten die jij hebt gemaakt. Maar er is ook dat besef — dat iedereen zijn eigen pad moet lopen. Dat elke misstap, elk leermoment, nodig is om te worden wie je bent.
En dat maakt het leven juist zo mooi.

Ik ben ontzettend trots op hoe we als gezin en familie met elkaar omgaan. Dat een ieder mag zijn wie hij of zij is. Tuurlijk vinden we wel eens ergens iets van — dat houdt ons menselijk en is prima.
Ik ben dankbaar dat mijn lieve Tamara het oma zijn met zoveel warmte omarmt. Dat we samen beschikbaar kunnen zijn voor alles en iedereen die ons lief is.
Dat is waar het omgaat in het leven wat mij betreft. En als iets waar ik elke dag even stil bij wil staan.

Zoek jij herkenning in jouw eigen familie?
Voel je dat je soms op de verkeerde plek staat, of steeds opnieuw in dezelfde patronen terechtkomt?
Sta stil bij wat je draagt, waar je vandaan komt — en wat je misschien niet meer hoeft mee te nemen.

✨ Reserveer je plek voor een familieopstelling bij NT Coaching.
Ontdek wat zichtbaar mag worden.

Liefs, Niels

 

 

 

 

 

 

 

 Soms vraagt groeien om loslaten

Door Niels ten Velden  Augustus 2025

 

De afgelopen tijd had ik veel last van zenuwpijn.
Pijn die me stilzette, maar me ook iets liet zien: dat ik beter voor mezelf mag zorgen.

 

Door systemisch werk en familieopstellingen leerde ik luisteren naar wat mijn lijf me eigenlijk al die tijd wilde vertellen.

Soms betekent dat ook moeilijke keuzes maken — zoals stoppen met het prachtige werk bij het COA.
Maar juist daardoor ontstond er ruimte om mijn eigen pad te volgen, mijn energie te bewaken en mensen te helpen hun grenzen te herkennen en te respecteren.

Wat lijkt op een stap terug, blijkt soms precies de beweging die nodig is om echt verder te komen.

Misschien herken jij dat ook — worstelen met keuzes of terugkerende patronen.
 

Vraag bij je werkgever eens naar het ontwikkelingsplan. Vaak is er een budget beschikbaar waarmee je je kunt aanmelden voor een kort individueel traject bij ons.

— Niels ten Velden | NT Coaching

 

 

 We hebben niet bepaald waar ons wiegje stond

 

Door Niels ten Velden  Oktober 2025

Ik ben sinds kort wat vaker mijn gevoelens en gedachten op papier aan het zetten.
In deze tijd overheerst een bepaald gevoel.

Soms merk ik dat ik zelf ook moet oppassen.
Dat ik niet te scherp word, niet te snel oordeel,
of mensen wil overtuigen van mijn waarheid.

Ik probeer te begrijpen, te voelen —
maar ik betrap mezelf er soms op dat ik ook generaliseer.
Dat ik dingen te snel in hokjes duw,
net als zovelen.

Want eerlijk…
als je naar voetbal gaat,
ben je nog geen hooligan.
Toch?

Dus waarom doen we dat bij mensen?
Waarom plakken we wél etiketten
op wie gevlucht is, of anders is,
of simpelweg niet in ons plaatje past?

We hebben niet bepaald
waar onze wieg stond.
Of waar ons lichtje brandde toen we geboren werden.
Sommigen kregen vrede,
anderen oorlog.
Sommigen kregen kansen,
anderen muren.

En soms denk ik met een vreemd soort angst:
we moeten oppassen.
Dat het niet weer de kant op gaat
waar het ooit misging.
Waar kleur, afkomst of geloof
bepaalde wie er mocht blijven —
en wie niet.

We vergeten soms
dat bijna iedereen in zijn familie
wel iemand heeft met een kleurtje,
of iemand die ooit gevlucht is.
Een opa die moest onderduiken.
Een oma die haar land verliet.
Een vader die in het buitenland werkte,
op zoek naar iets beters.

Misschien is het tijd
dat we niet harder roepen,
maar zachter kijken.

Want we hebben niet bepaald
waar onze wieg stond.
En misschien…
maakt dat ons juist hetzelfde.

 Loslaten of juist toelaten

 ​

Door Niels ten Velden | NT Coaching  Oktober 2025 

Soms denk ik dat we allemaal een beetje bang zijn voor ons gevoel.
Voor wat er gebeurt als we het écht toelaten.
We hebben allerlei manieren ontwikkeld om het niet te hoeven voelen — we duiken in werk, sport of zorgen voor anderen.
 

We zoeken afleiding, omdat we ergens weten: als we even stil zouden staan, zou er iets kunnen breken.

Acht jaar geleden overleed mijn vader.
Hij was niet alleen mijn vader, maar ook mijn beste vriend.
En eerlijk gezegd… ik heb nooit écht gerouwd.
Ik heb het weggestopt, netjes opgeborgen — bang voor wat er zou komen als ik het verdriet echt toe zou laten.

 

We leven in een tijd waarin we van alles doen om gezond te blijven.
We eten bewust, nemen supplementen, bewegen, letten op wat we in ons lichaam stoppen.
Maar hoe goed zorgen we eigenlijk voor ons innerlijk?
Voor dat wat diep van binnen leeft?

 

Sinds ik zelf innerlijk werk ben gaan doen — via systemisch werk en familieopstellingen — merk ik dat er een andere vorm van gezondheid is:
de gezondheid van ruimte maken voor wat er wás.
Voor wie er wás.

En voor mij betekent dat: ook het verdriet om mijn vader toelaten.

 

Afgelopen zondag hadden we voor de negende keer de Erik ten Velden Bokaal voor de snelste Pettenmer.
Er was een recordaantal deelnemers: kinderen, kleinkinderen, vrienden, ouders van vrienden…
Het was spectaculair. Mooi. En vooral ook warm.
Ik zag mijn moeder genieten.

Eerder die week keek ik voor het eerst naar De Beste Zangers.
En ineens raakten de liedjes me.
Veel muziek deed me denken aan mijn vader, aan vroeger.
En ik heb de tranen laten gaan. Niet omdat het pijn deed,
maar omdat het eindelijk mocht. Omdat het eindelijk kón.

Dat bracht iets bijzonders: ruimte. rust. liefde.

Ik leer steeds meer dat loslaten niet betekent dat je vergeet.
Het betekent dat je toelaat wat er mag zijn.
Dat je stopt met vechten tegen je gevoel — en het gewoon laat stromen.

Soms is het lastig om daarover te praten zonder te willen overtuigen.
Maar ik gun het zóveel mensen om dit te ervaren:
om te voelen wat het doet als je niet langer wegdrukt, maar juist toelaat.

We nodigen je van harte uit om dat zelf te ervaren.
Op zaterdag 25 oktober is er nog één plekje vrij tijdens onze opstellingsdag.
Misschien is dit het moment om het jezelf te gunnen —
om iets los te laten, of juist toe te laten.

​

📍 NT Coaching – Arsenaal 17a, Den Helder
📞 06 49 35 35 02 / 06 27 13 14 34
📧 nielsentamaracoaching@gmail.com